81.0050.08.12 - Przyłączka prosta grodziowa wtykowa fi 12 mm, -0,99-20 bar, stal nierdzewna 316L, 60050 12

Przyłączka prosta grodziowa wtykowa średnica 12 mm, -0,99-20 bar, stal nierdzewna 316L, 60050 12. W doborze podstawowe znaczenie mają średnica zewnętrzna przewodu 12 mm. W specyfikacji materiałowej podano: materiał – stal nierdzewna. Dane techniczne podane dla tego wariantu obejmują: średnica zewnętrzna przewodu a – 12 mm; seria – 81.0050; średnica zewnętrzna przewodu b – 12 mm; kształt – łącznik grodziowy. Na rysunku wymiarowym tej wersji podano: T – M22×1; średnica Dz – 12 mm; Smax – 16,5 mm; L – 48 mm; SW – 26 mm. Układ korpusu wyznacza kierunek wyprowadzenia przewodu i powinien być dopasowany do dostępnej przestrzeni bez wymuszania ostrego zagięcia instalacji. Ta wersja złączki pozwala uzyskać spójne połączenie w instalacji, pod warunkiem zgodności wymiarów wszystkich łączonych części. Element można zastosować przy budowie nowych tras przewodów i modernizacji istniejących połączeń, jeżeli geometria korpusu odpowiada dostępnej przestrzeni. Dobór powinien wykluczyć łączenie wymiarów z różnych wariantów serii, ponieważ nawet mała różnica może uniemożliwić szczelny montaż. Wymiar przewodu i rodzaj gwintu trzeba potwierdzić oddzielnie, ponieważ zgodność tylko jednej strony nie zapewnia poprawnego zestawienia całego połączenia. Na etapie doboru warto porównać wszystkie cechy połączonych części i sprawdzić, czy miejsce zabudowy zapewnia dostęp potrzebny do montażu oraz późniejszej obsługi. Każdą zmianę sposobu wykorzystania produktu powinno się ponownie ocenić pod kątem zgodności mechanicznej, pneumatycznej i materiałowej. Dobór należy oprzeć na funkcji, wymiarach i sposobie przyłączenia opisanych dla konkretnego wykonania, a nie wyłącznie na podobieństwie wizualnym. Pierwsze uruchomienie powinno przebiegać w kontrolowanych warunkach, z obserwacją szczelności, prawidłowego osadzenia i zachowania całego współpracującego zespołu. Miejsce przyłożenia narzędzia należy ograniczyć do powierzchni przewidzianych do montażu, aby nie uszkodzić korpusu, gwintu, uszczelnienia ani części ruchomych. Przewód powinno się prowadzić bez skręcenia i bez stałego naprężenia przy gnieździe, zachowując promień gięcia odpowiedni dla jego konstrukcji. Zaplanowana trasa powinna gwarantować przy złączce wystarczający luz, aby ruch, drgania i zmiany temperatury nie obciążały miejsca uszczelnienia. W trakcie normalnej pracy warto obserwować zmianę hałasu, szczelności i stabilności mocowania, ponieważ odchylenia często wskazują na problem w połączeniu albo w elemencie współpracującym. Ten podzespół nie powinien przenosić obciążeń konstrukcyjnych, skręcania lub drgań, jeżeli jego budowa nie została do tego przeznaczona. Po każdej ingerencji w instalację trzeba wykonać próbę funkcjonowania w rzeczywistym cyklu i upewnić się, że zmiana nie pogorszyła pracy sąsiednich podzespołów. Przed rozpoczęciem demontażu powinno się usunąć ciśnienie i inne zgromadzone energie, a części zabezpieczyć przed niekontrolowanym przemieszczeniem.