80.1023.04 - Złączka skręcana grodziowa do rur miedzianych 4 mm, mosiądz, 10465NO 4

Jest to złączka skręcana grodziowa do rur miedzianych 4 mm, mosiądz, 10465NO 4. Producent określa tę wersję następującymi parametrami: średnica rurki cu – 4 mm; kształt – łącznik grodziowy; rodzaj gwintu a – zewnętrzny; seria – 80.1023. Dla oznaczeń użytych na rysunku technicznym obowiązują wartości: T – M10; średnica Dz – 4 mm; L – 48 mm; Smax – 15 mm; SW1 – 10 mm; SW2 – 13 mm; SW3 – 12 mm. Wykonanie materiałowe opisują parametry: materiał – mosiądz niklowany. Ten wariant można wykorzystać zarówno w nowej instalacji, jak i podczas przebudowy obecnej trasy, pod warunkiem zgodności geometrii z miejscem zabudowy. Złączka służy do wykonania uporządkowanego połączenia w układzie pneumatycznym, pod warunkiem zgodności obu stron z wymiarami podanymi dla tej wersji. Profil korpusu wpływa na kierunek wyprowadzenia przewodu i powinien być dopasowany do dostępnej przestrzeni bez wymuszania ostrego zagięcia instalacji. Należy zachować komplet wymiarów jednego wykonania i nie zestawiać cech wymiarowych pochodzących z kilku wykonań, gdyż może to prowadzić do nieszczelności lub braku dopasowania. Podczas weryfikacji wykonania dobrze jest porównać wszystkie cechy sąsiednich części i sprawdzić, czy miejsce zabudowy zapewnia dostęp potrzebny do montażu oraz późniejszej obsługi. Każdą zmianę sposobu wykorzystania produktu powinno się ponownie ocenić pod kątem zgodności mechanicznej, pneumatycznej i materiałowej. Dobór trzeba oprzeć na funkcji, wymiarach i sposobie przyłączenia opisanych dla konkretnego wykonania, a nie wyłącznie na podobieństwie wizualnym. Narzędzia powinno się przykładać wyłącznie do powierzchni przewidzianych do montażu, aby nie uszkodzić korpusu, gwintu, uszczelnienia ani części ruchomych. Przewód powinno się prowadzić bez skręcenia i bez stałego naprężenia przy gnieździe, zachowując promień gięcia odpowiedni dla jego konstrukcji. Połączenie trzeba zmontować na czystych powierzchniach, a następnie sprawdzić jego szczelność przy stopniowym podaniu ciśnienia. Po każdej ingerencji w instalację powinno się wykonać próbę działania w rzeczywistym cyklu i upewnić się, że zmiana nie pogorszyła pracy sąsiednich podzespołów. Po uruchomieniu układu dobrze jest obserwować zmianę hałasu, szczelności i stabilności mocowania, ponieważ odchylenia często wskazują na problem w połączeniu albo w elemencie współpracującym. Element nie powinien przejmować obciążeń konstrukcyjnych, skręcania lub drgań, jeżeli jego budowa nie została do tego przeznaczona. W eksploatacji powinno się kontrolować okolice przyłącza pod kątem wysunięcia przewodu, przetarć, pęknięć i śladów wycieku. Połączenia nie należy obciążać ciężarem sąsiednich podzespołów, ponieważ połączenie ma służyć do prowadzenia medium, a nie jako element konstrukcyjny. Przed rozłączeniem zespołu trzeba usunąć ciśnienie i inne zgromadzone energie, a części zabezpieczyć przed niekontrolowanym przemieszczeniem. W trakcie przeglądu należy ocenić stan powierzchni współpracujących, połączeń i uszczelnień oraz usunąć przyczynę nieprawidłowości, zamiast ograniczać się do wymiany pojedynczej części.