80.1025.18.04 - Trójnik skręcany typ T do rur miedzianych 4 mm R1/8 GZ (boczny), mosiądz, 10230NO 4-1/8

Trójnik skręcany typ T do rur miedzianych 4 mm R1/8 GZ (boczny), mosiądz, 10230NO 4-1/8. W doborze podstawowe znaczenie mają przyłącze G1/8. W specyfikacji materiałowej podano: materiał – mosiądz niklowany. Najważniejsze cechy zapisane dla tej wersji to: rozmiar gwintu a – G1/8; średnica rurki cu – 4 mm; rodzaj gwintu a – zewnętrzny; kształt – trójnik typu t; seria – 80.1025. Na rysunku wymiarowym tej wersji podano: T – R1/8; średnica Dz – 4 mm; B – 8 mm; L1 – 35 mm; L2 – 21 mm; SW1 – 8 mm; SW2 – 10 mm. Rozwiązanie służy do przygotowania spójnego połączenia w instalacji, pod warunkiem zgodności wymiarów wszystkich łączonych części. Ten wariant można wykorzystać przy budowie nowych tras przewodów i modernizacji istniejących połączeń, jeżeli geometria korpusu odpowiada dostępnej przestrzeni. Układ korpusu wyznacza kierunek wyprowadzenia przewodu i powinien być dopasowany do dostępnej przestrzeni bez wymuszania ostrego zagięcia instalacji. Na etapie doboru warto porównać wszystkie cechy połączonych części i sprawdzić, czy miejsce zabudowy zapewnia dostęp potrzebny do montażu oraz późniejszej obsługi. Każdą zmianę sposobu wykorzystania podzespołu należy ponownie ocenić pod kątem zgodności mechanicznej, pneumatycznej i materiałowej. Decyzję o doborze należy oprzeć na funkcji, wymiarach i sposobie przyłączenia opisanych dla konkretnego wykonania, a nie wyłącznie na podobieństwie wizualnym. Nie powinno się łączyć wymiarów pochodzących z różnych wariantów tej samej serii, ponieważ nawet niewielka różnica może uniemożliwić szczelny montaż. Połączenie trzeba zmontować na czystych powierzchniach, a następnie sprawdzić jego szczelność przy stopniowym podaniu ciśnienia. Przewód powinno się prowadzić bez skręcenia i bez stałego naprężenia przy gnieździe, zachowując promień gięcia odpowiedni dla jego konstrukcji. Miejsce przyłożenia narzędzia powinno się ograniczyć do powierzchni przewidzianych do montażu, aby nie uszkodzić korpusu, gwintu, uszczelnienia ani części ruchomych. Korpus złączki nie powinien przejmować ciężaru urządzenia lub przewodu, ponieważ stała siła może pogorszyć szczelność. W eksploatacji powinno się kontrolować okolice przyłącza pod kątem wysunięcia przewodu, przetarć, pęknięć i śladów wycieku. Zaplanowana trasa powinna gwarantować przy złączce wystarczający luz, aby ruch, drgania i zmiany temperatury nie obciążały miejsca uszczelnienia. Po każdej ingerencji w instalację powinno się wykonać próbę funkcjonowania w rzeczywistym cyklu i upewnić się, że zmiana nie pogorszyła pracy sąsiednich podzespołów. Opisywane wykonanie nie może przejmować obciążeń konstrukcyjnych, skręcania lub drgań, jeżeli jego budowa nie została do tego przeznaczona. Podczas przeglądu należy ocenić stan powierzchni współdziałających, połączeń i uszczelnień oraz usunąć przyczynę nieprawidłowości, zamiast ograniczać się do wymiany pojedynczej części. Przed przystąpieniem do naprawy należy usunąć ciśnienie i inne zgromadzone energie, a części zabezpieczyć przed niekontrolowanym przemieszczeniem.